Nieuws en blogs

En de winnaar voor de minst zichtbare campagne is…

Als secretaris van de VPRA, de branchevereniging voor PR-bureaus, ben ik nauw betrokken bij de Dutch PR Awards. Vanaf het moment dat de DPRA werden aangekondigd, was de wedstrijdspanning voelbaar bij leden, niet-leden en bedrijven. Niet-leden meldden zich speciaal voor de awards aan bij de VPRA, klanten wezen hun bureaus op de prachtige cases die deze voor hen bedacht en uitgevoerd hadden, en bestaande leden hadden hun DPRA-waardige cases al lang besproken en uitgewerkt.

En dat zag ik allemaal met grote jaloezie aan, moet ik bekennen. Ik heb namelijk ook mooie cases. En dat vind ik niet alleen zelf, maar dat vinden mijn opdrachtgevers ook. Met dit verschil met de inzenders van de DPRA: mijn beste cases zijn nooit zichtbaar geweest. Die heb ik namelijk uitgevoerd voor de zorginstellingen die wij in ons portfolio hebben, en die op ons vertrouwen voor efficiënte crisiscommunicatie.

Nieuwe categorieën

Ik pleit dan ook voor een aantal nieuwe categorieën, waarbij onzichtbaarheid in de media de norm is. In de categorie ‘paniek voorkomen’ had ik bijvoorbeeld enorm goed gescoord, bijvoorbeeld met de casus bij de zorginstelling die de reorganisatie met maatwerkboodschappen heeft uitgelegd aan al haar medewerkers.
De prijs voor ‘volledige transparantie’ had ik vermoedelijk ook binnengesleept, voor een van onze opdrachtgevers die niet altijd helder genoeg gecommuniceerd had over zijn financiële positie. Of de prijs voor ‘tegenwicht tegen fake news’, waar ik aanspraak op meen te mogen maken doordat we een landelijk dagblad zeer duidelijk hebben gewezen op zijn waardeloze onderzoeksjournalistiek en het grote afbreukrisico van de publicatie voor de krant zelf.

Maar goed, de DPRA-categorieën zijn zoals ze zijn. Ik pleit dan ook voor een aparte prijs voor ‘onzichtbare crisiscommunicatieprojecten’. Waarbij de jury ons op ons woord gelooft. Onze opdrachtgevers doen dat al jaren. Blindelings. Waarom zouden de juryleden dat niet doen?

“En de prijs voor het beste crisiscommunicatietraject gaat naar Wisse Kommunikatie. Voor een opdrachtgever die we niet mogen noemen, voor een probleem dat onvermeld moet blijven, en voor de enorme coverage die nooit verschenen is”.

En daar ontvang ik dan wel heel graag een echte DPRA-pauw voor.

Serge Beckers

      Laat uw reactie achter