Nieuws en blogs

Blogstress

Het is een vermakelijk tafereel maandagochtend op ons kantoor als we tijdens ons wekelijkse werkoverleg na ruim een half uur bij het een na laatste agendapunt aankomen: de blogplanning. De ene helft van de consultants zit lekker ontspannen met een kop koffie in de hand en kijkt triomfantelijk, zelfs met enig leedvermaak de vergadertafel rond. Daar zit de consultant die normaal het hoogste woord voert stilletjes en bleekjes voor zich uit te staren. Een ander doet net alsof hij ijverig notities maakt. Een derde glipt haastig de vergaderzaal uit en mompelt dat hij ‘het echt niet meer op kan houden’. Inderdaad, dat zijn de collega’s, die deze week een blog moeten produceren.

Office-stress.jpg

Voordat het strenge blogregime van kracht werd en het nieuwe bloghoofd zich met ongelooflijk fanatisme en ijzeren hand op de handhaving van de planning stortte, was het leven veel gemakkelijker. Het ergste wat je kon overkomen was de boekhouder, die je de hele maandagochtend vervelend lastig viel als je de uren van de afgelopen week niet op tijd had ingevuld. En de onderlinge sfeer is er ook niet beter op geworden. Als je een dag te laat bent met je blog dan verschijnt een mailtje van het bloghoofd in je inbox met de mededeling, dat pek en de veren klaarstaan. Of hij verwijst subtiel naar het naderende beoordelingsgesprek. Tijdens sinterklaas stond er op ieder bureau een mooie sinterklaas van chocola, behalve bij de collega, die de week daarvoor zijn  blog te laat ingeleverd had. Zelfs een mail over de eindejaarsbonus wordt niet geschuwd als de planning van de blogs in het gedrang komt. Nu moet ik eerlijk bekennen dat mijn blogdiscipline niet optimaal is, maar ik ben blij dat ik een behoorlijk pakket aandelen heb, anders had de ontslagbief vast en zeker al op mijn toetsenbord gelegen.

Vroeger vond ik die collega, die zichzelf tot bloghoofd heeft benoemd, aardig. Nu zie ik hem in een Gollum-achtige gedaante met bloeddoorlopen ogen en tot vuisten gebalde handen boven op de boekenkast naar mij staren. Of hij verschijnt als een zwaar opgemaakte dame in SM-pakje.

Ik hoorde collega’s onderling al zeggen dat ze graag de helft van hun vrije dagen inleveren in ruil voor een blogvrij leven. Toen ik onlangs een exit-gesprek voerde met een collega, die na 10 jaar trouwe dienst onverwacht ontslag nam, kwam het hoge woord er na een uur praten in tranen uit. Ze kon de blogdruk niet meer aan. Tijdens een analyse van het ziekteverzuim ontdekte ik een opvallende correlatie tussen sportblessures, migraine-aanvallen en stakende kinderopvang van medewerkers en hun plek in de blogplanning.

Het is echt ontroerend om te zien hoe de nieuwe collega’s vol overgave een blog van wel 1000 woorden met een interessante invalshoek en zelfs humor op papier krijgen. Ik had laatst een zeer kritisch gesprek met onze DTP-er omdat ik dacht dat hij de blog van een onze oudgedienden niet volledig had laten inlopen. Maar deze oude rot in het vak had er met moeite een nietszeggende blog van slecht 250 woorden uit kunnen persen. Ik herken dat. Ik ken die vreselijke dwang uit de tijd dat ik als hoofdredacteur van een vakblad elke maand een hoofdredactioneel commentaar moest schrijven. Net voor de deadline nog een gekunsteld grappig stukje in elkaar draaien, waar je nooit echt tevreden over was. Toen mijn cynisme zodanig de overhand kreeg, dat lezers hun abonnement opzegden, besloot de uitgever voortaan zelf de commentaren te schrijven. Die coulance heeft ons bloghoofd niet. Hij laat niet los. Nooit.

Dus ben je blij als je weer een stukje op papier hebt. Geen inspiratie, maar toch nog een blog. Een onbehaaglijk gevoel bekruipt me nu al als ik aan het werkoverleg over drie weken denk. Dan ben ik weer aan de beurt ongeveer. Als je al een blog moet schrijven over het schrijven van een blog, waar moet je het dan in godsnaam de volgende keer over hebben?

Theo Snijders

      Laat uw reactie achter