Nieuws en blogs

Hoe betrouwbaar is de traditionele mediakaart?

Voor ons PR-professionals is de relevantie van een medium of influencer voor een belangrijke deel afhankelijk van het aantal volgers en likes dan wel het aantal unieke websitebezoekers. Eerder dit jaar is er veel te doen geweest rond influencers en het kopen van likes en volgers. Je weet denk ik ook genoeg als ik zeg: Dotan.

Gek genoeg worden er echter weinig tot geen kritische vragen gesteld over de online bereikcijfers die uitgeverijen presenteren in hun mediakaarten. Recentelijk hebben wij echter iets bij de hand gehad wat de vraag oproept of we niet kritischer moeten worden naar de informatie die uitgeverijen presenteren.

Een van onze klanten heeft namelijk al langere tijd een partnership met een vakblad. Binnen deze samenwerking worden onder meer artikelen gepubliceerd die in opdracht van en in samenspraak met de klant worden geschreven. Op basis van het aantal unieke bezoekers – en dus het online bereik – van de website lijkt het een interessante partij om mee samen te werken. Na publicatie van een artikel op de website blijkt echter dat het aantal views minder dan 1% van het totaal aantal unieke bezoekers bedraagt. Dan rijst natuurlijk de vraag: sluit het artikel zo slecht aan op de interesses van de bezoekers of klopt het aantal unieke bezoekers niet?

Verplichte transparantie

Dit voorval heeft mij aan het denken gezet. Waarom zijn uitgeverijen - die hun online verdienmodel onder meer baseren op het aantal unieke bezoekers van hun website - niet verplicht om geverifieerde data te rapporteren over het online bereik? Er zijn natuurlijk verschillende tools, waaronder Alexa en ComScore, waarmee je dergelijke informatie kunt opvragen, maar dit zijn benaderingen en geen exacte gegevens. Ook een instituut als Stichting Nationaal Onderzoek Multimedia (NOM) biedt geen uitsluitsel. Zij rapporteert hoofdzakelijk over printoplages.

Voor een derde partij is het namelijk onmogelijk website-informatie van een willekeurige andere partij te achterhalen. Dat is tot op zekere hoogte logisch, omdat deze gegevens ook concurrentiegevoelige informatie bevatten. Wel kan een bedrijf er zelf voor kiezen om via Google Analytics website-data te delen.

Maar de bottomline is dat we moeten vertrouwen op de informatie die de uitgeverijen ons geven. Mijn vraag is: moet deze informatie niet openbaar toegankelijk zijn en geverifieerd worden door een accountant of notaris? Het gaat hier tenslotte om data waarmee geld wordt verdiend. Het bovengenoemde argument wat betreft concurentiegevoeligheid gaat hier wat mij betreft niet op.

Gelukkig is er een nieuw cross mediaal bereiksonderzoek in de maak waar ook de NOM bij betrokken is. De vraag is echter in hoeverre dat het bovenstaande probleem gaat oplossen. En hoelang het nog duurt voordat de verplichte transparantie ook daadwerkelijk in werking wordt gesteld. In de tussentijd zullen wij een aantal uitgeverijen moeten vragen om vrijwillig hoe Google Analytics data te delen om inzicht te krijgen in het daadwerkelijke online bereik van hun media.

Stay tuned!

Blog Peter blog online bereik - juli.jpg

      Laat uw reactie achter