• nl
  • en
  • de
Crisis call: +31 (0)26 372 0871
Wisse Kommunikatie Wisse Kommunikatie
Crisis call: +31 (0)26 372 0871
Nieuws

Een moeizaam huwelijk tussen het vogeltje en de mensen in blauw

Blog

Eens in de zoveel tijd duikt er een controversieel twitterbericht van de politie op, gevolgd door een hoop consternatie van boze of bezorgde burgers. In de afgelopen periode hadden we bijvoorbeeld heibel over een inwoner van Groningen met positieve en negatieve problemen, zagen we een voetballer die niet alleen over het veld raast en bleken ook de schoonmoeders van politieagenten ongeliefd.

De meest recente tweets leidden tot onbegrip en uiteindelijk zelfs tot een interview van de NOS met de socialmedia-adviseur van de politie. Hierin geeft de adviseur aan dat zij en haar collega’s sinds 2017 werken aan de professionalisering van social media door middel van beleid en workshops. ‘Grapjes moeten kunnen’, zo wordt gesteld. In mijn optiek een goed streven, aangezien de politie net als iedere andere organisatie met de tijdsgeest mee moet gaan en moet acteren op platforms waar haar doelgroep op actief is. Alleen lijkt de politie, net als veel andere organisaties, moeite te hebben met het vinden van de juiste aanpak.

Het is prijzenswaardig dat de politie werkt aan haar imago van de stugge, formele toezichthouder en de interactie zoekt met burgers met uitingen die niet altijd even strikt zijn. Grappige tweets maken de politie toegankelijker en warmer. Over de inhoud van de tweets moet echter wel worden nagedacht, omdat de politie een voorbeeldfunctie heeft én haar autoriteit moet bewaren.

Persoonlijk of algemeen grapje
Het probleem met de eerste twee tweets is dat er een specifiek grapje over een wetsovertreder wordt gemaakt, waarmee de identiteit van deze persoon te achterhalen is. Iedereen die de fietser bijvoorbeeld aangehouden heeft zien worden, weet nu van de medische situatie van de betreffende persoon. Extra vervelend zou het zijn geweest als deze ook nog eens werd herkend door een voorbijganger. Een voetballer die ’s avonds in de buurt van een Eredivisiestad wordt aangehouden, hoeft ook niet gek staan te kijken als diens identiteit snel is achterhaald. In beide gevallen komt de privacy van de aangehouden persoon in het geding.

Professionalisering
Binnen de politie lijkt er te licht te worden gedacht over social media. In het interview met de NOS geeft de adviseur aan dat er weliswaar een professionaliseringstraject is ingezet, maar even later lezen we dat dit vooral bestaat uit een paar workshops en ‘dos and don’ts’ tijdens de opleiding. De accounts worden beheerd door politieagenten zelf, waarbij wordt vertrouwd op hun professionaliteit. Laatst gaf ik mijn loodgieter een lijstje dos and don’ts met de vraag om een auto te bouwen, waarbij ik vertrouwde op zijn professionaliteit. Ofwel, met professionalisering heeft het weinig van doen.

Een paar workshops en een lijstje suggesties zijn namelijk geen gedegen basis voor professionalisering. Hele volksstammen studeren af in communicatie en specialiseren zich in social media content, marketing of reputatiemanagement. Het is te makkelijk om te denken dat dezelfde kennis kan worden uitgedeeld aan mensen die hier niet voor zijn opgeleid, door middel van een aantal post-its en goedbedoelde adviezen. Immers, de posters van de eerste twee tweets zullen vast professioneel zijn, de tweets zelf waren dat niet. Alle goede wil ten spijt, op dezelfde voet doorgaan betekent in de toekomst nog veel meer van dit soort betreurenswaardige krantenberichten.

Wat dan wel?
Mijn advies is om niet elke agent toegang te geven tot de social accounts van de betreffende regio, maar dit toe te vertrouwen aan een of twee experts. Ook in het bedrijfsleven zul je immers weinig organisaties tegenkomen waarin alle medewerkers toegang hebben tot de bedrijfsaccounts (bij ons communicatiebureau niet eens). Niet alleen omdat dit discrepantie voorkomt in toon en inhoud. Maar het biedt ook de gelegenheid deze experts te trainen in de, wellicht nog op te stellen, richtlijnen van de politie met betrekking tot social media.

De adviseur had in een ding wel gelijk; een grapje moet kunnen. Humor is subjectief en er zullen altijd mensen zijn die het niet kunnen waarderen, maar voor veel mensen is Twitter ook het medium om te chagrijnen over dit soort zaken. Het grapje moet echter geen stok worden om mee te slaan. Denk daarom na over wat de politie echt online moet uitdragen en houd het niet bij loze woorden als ‘professionalisering’. Met andere woorden; zorg voor een grondige renovatie van het social mediabeleid.