• Nederlands
  • Engels
  • Duits
Crisis call: +31 (0)26 372 0871
Wisse Kommunikatie Wisse Kommunikatie
Crisis call: +31 (0)26 372 0871
Nieuws

Wat niet muteert is de berichtgeving over Corona

Blog

Nee, ik ben geen wappie of corona-ontkenner. Laat dat duidelijk zijn. Maar de berichtgeving over het corona-virus in de media ontwijk ik al meer dan anderhalf jaar zoveel mogelijk. Als mijn partner de zoveelste persconferentie of praatshow over het onderwerp opzet, vlucht ik naar zolder. Gewoon uit pure frustratie over de voorspelbaarheid van de berichtgeving en het flagrante eigenbelang dat de deskundigen en woordvoerders aan de dag leggen, die in eindeloze rijen langs de camera’s en microfoons van de media trekken.

Toegegeven: in het begin van de corona-epidemie zat ik ook aan de beeldbuis en mijn ochtendkrant gekluisterd om zoveel mogelijk te weten te komen over het ziektebeeld, de gevolgen op korte en lange termijn, de discussie over de maatregelen, het politieke debat en de eerste lockdown. Nu we bij de vierde golf zijn aanbeland merk je dat de berichtgeving telkens volgens exact hetzelfde stramien verloopt: er is een nieuwe variant geconstateerd; die vormt wel/geen bedreiging; de eerste besmetting in ons land; de groei van het aantal besmettingen; de records in het aantal besmettingen; de toename van het aantal ziekenhuisopnames; de bezettingsgraad van de IC-afdelingen; het stopzetten van minder spoedeisende zorg; de dreiging van code zwart; discussie over de maatregelen en de gevolgen daarvan; de aankondiging van een gehele of gedeeltelijke lockdown; een vergelijking met de situatie in andere landen; de stabilisatie en de daaropvolgende daling van de besmettingscijfers; de discussie over versoepelingen; reportages over blije mensen op het terras en ten slotte massa’s redelijk overbodige analyses van wat we allemaal anders hadden moeten doen. Bij de volgende golf zal de cyclus zich weer in exact dezelfde volgorde herhalen.

De media trommelen een immens leger van talking heads op, die allemaal vanuit hun eigen belang hel en verdoemenis preken. De mensen uit de zorg over het gebrek aan bedden en de dreigende overbelasting; de horeca, de evenementenbranche de culturele sector en de sportwereld over economische schade en steunpakketten; overheden over handhaving en vaccinatie; de ouderenbond over de eenzaamheid van bejaarden; het onderwijs over de angst voor besmetting en sluiting van de scholen; psychologen en sociologen over de impact van de maatregelen en de gemiddelde burger, student, werknemer en sporter over de gevolgen voor het persoonlijke welzijn. Die bijdragen worden vervolgens uit pure sensatiezucht of als vermakelijk intermezzo’s gelardeerd met verhalen over wappies, vaccinatieweigeraars, complotdenkers en relschoppers.

Opvallend is ook de zich herhalende anticyclische argumentatie van de media en de oppositie: pleiten voor strengere maatregelen als het virus in opkomst is; klagen over de nadelige gevolgen ervan als ze eenmaal van kracht zijn; het bekritiseren van de gang van zaken als er weer een golf voorbij is en vervolgens meteen weer paniek schoppen over een nieuw gesignaleerde variant. En dat begint het allemaal weer opnieuw.

Het begint er al verdacht veel op te lijken dat de media een kant-en-klaar draaiboek hebben liggen met daarin een nauwkeurig overzicht van onderwerpen, de woordvoerders en de volgorde daarvan, waarbij ze alleen de naam van de nieuwe variant hoeven invullen. Iets wat de overheden en de hulpverlening overigens niet lukt. Maar dat terzijde.

Een groot deel van de berichtgeving, de keuze van de invalshoeken en de woordvoerders komt ongetwijfeld voort uit de beste bedoelingen om een verantwoord journalistiek product te maken of uit het begrijpelijke streven om zich nog enigszins te onderscheiden. Maar waar haal je in een klein landje als het onze over dit onderwerp nog nieuwe invalshoeken, verhalen en woordvoerders vandaan om de aandacht van de mensen en de sense of urgency vast te houden? Het virus muteert naar hartenlust, maar de berichtgeving herhaalt zich eindeloos, tot vervelens toe.

Theo Snijders